امام زين العابدين عليه السلام مى فرمايد: من آن شب نشسته بودم و عمه ام زينب عليها السلام نزد من بود. پدرم حسين عليه السلام عليه السلام اين ابيات را انشاء فرمود...
ستايش براي خداست كه به آنچه فران ميرانَد خشنودم، و گواهي ميدهم كه خدا روزيِ بندگانش را به عدالت قسمت نموده و با همهي آفريدگانش به فضل و احسان رفتار كرده است.
خدایا، مرا طاقت رنج نباشد، و بر بلا شکیبایی نتوانم، و تاب تحمل درویشی ندارم. پس روزیام را از من مگیر و مرا به آفریدگانت وامگذار. تو خود حاجتم را برآور و خود مرا کفایت کن.
ای معبود من، جز پروردگار کسی پروردهی خود را پناه ندهد، و پیروز است که انسان شکست خورده را امان تواند داد، و تنها جوینده است که میتواند از گریخته دستگیری کند.
خدایا، پناه میبرم به تو از وسوسههای شیطانِ رانده شده و فتنهها و فتنه انگیزیهای او و تکیه کردن بر آنچه در دلها میافکند و نویدها و فریبهای او و افتادن به دامهای او.
ای آنکه گرهِ کارهای فرو بسته به سر انگشت تو گشوده میشود، و ای آن که سختیِ دشواریها با تو آسان میگردد، و ای آن که راه گریز به سوی رهایی و آسودگی را از تو باید خواست.