باشگاه خبرنگاران جوان - سیدعلی صالحی، بازیگر ۵۳ ساله سینما و تلویزیون، اخیراً در یک برنامه اینترنتی گفته که در شبکه نمایش خانگی بیشتر از تلویزیون دیده شده است.

صالحی برای اثبات این ادعا به حضورش در مجموعه تلویزیونی جدید «در و تخته» اشاره کرده و گفته که با وجود بازی در ۱۱ قسمت این مجموعه و داشتن نقش اصلی، هیچکس حتی یک خط هم برای او ننوشته؛ اما پس از حضور در تنها یک قسمت از سریال «کوری» در شبکه نمایش خانگی، مورد توجه قرار گرفته است!

اما اگر قرار باشد میزان دیده‌شدن یک بازیگر را با ماندگاری نقش‌هایش در ذهن مخاطب بسنجیم، بدون شک تلویزیون در کارنامه سیدعلی صالحی سهم بزرگی دارد. او در سال ۱۳۷۱ با حضور در سریال «امام علی (ع)» وارد خانه‌های مردم شد، در سال ۱۳۸۵ با «قرارگاه مسکونی» به کارگردانی سیدجواد رضویان بیشتر دیده شد و در نهایت با ایفای نقش «فریبرز» در سریال «نون. خ» به اوج شهرت رسید؛ نقشی که هنوز هم بخش قابل‌توجهی از مخاطبان، او را با آن به یاد می‌آورند.

شاید جالب‌ترین شاهد برای این موضوع، واکنش یکی از کاربران فضای مجازی به همین مصاحبه‌ای باشد که او درباره دیده نشدن در تلویزیون انجام داده است. این کاربر در زیر ویدئوی مصاحبه صالحی که در اینستاگرام منتشرشده، نوشته است: «ولی ما هنوز تو را به عنوان خواستگار شیرین می‌شناسیم!»؛ اشاره‌ای مستقیم به همان نقش «فریبرز» در «نون. خ» که از تلویزیون پخش شد و نام و چهره صالحی را برای طیف گسترده‌ای از مخاطبان ماندگار کرد.

البته برخی کاربران نیز این صحبت صالحی را بهانه‌ای برای انتقاد از تلویزیون قرار داده و اینکه به قول آنها «دیگر کسی تلویزیون نمی‌بیند» را طبیعی عنوان کرده‌اند ولی برخی از کاربران هم گفته‌اند که سریال «در و تخته» را تماشا کرده‌اند و اتفاقا از تماشای آن هم راضی بوده‌اند تا جاییکه حتی بازپخش آن را هم تماشا کرده‌اند.

برای نمونه، یکی از آنها گفته: «سریال در و تخته خیلی سریال خوبی بود اما برای برخی رسانه‌ها پرداختن به سریال‌های تلویزیون نان و آب ندارد.» برخی هم مقایسه تلویزیون با شبکه نمایش خانگی را بی‌ربط دانسته‌اند و گفته‌اند: «دیده شدن به سریال بستگی دارد نه به پلتفرم.»

این واکنشها، فارغ از میزان موافقت یا مخالفت با آنها، یک نکته مهم را نشان می‌دهند: اینکه تلویزیون لزوماً با تعداد کامنت‌ها و لایک‌ها سنجیده نمی‌شود.» تلویزیون سال‌هاست در مقیاسی بسیار گسترده، بازیگران را به مخاطبانی معرفی می‌کند که شاید حتی در فضای مجازی حضور فعالی نداشته باشند.

یک بازیگر ممکن است در شبکه نمایش خانگی در مدت کوتاهی با موجی از واکنش‌های مجازی روبه‌رو شود، اما این لزوماً به معنای ماندگاری نقش او در ذهن مردم نیست؛ همان‌طور که کم بودن واکنش‌های مجازی پس از یک مجموعه تلویزیونی هم الزاماً به معنای دیده‌نشدن آن سریال یا بازیگر نیست.

از سوی دیگر، شبکه نمایش خانگی و تلویزیون دو بستر کاملاً متفاوت با شیوه‌های متفاوت مصرف محتوا هستند. مخاطب شبکه نمایش خانگی معمولاً با انتخاب قبلی و در فضای شخصی‌تری یک سریال را دنبال می‌کند؛ در حالی که تلویزیون، به‌ویژه در سریال‌های پرمخاطب، همچنان امکان رساندن یک چهره به جمعیتی بسیار متنوع و گسترده را دارد؛ بنابراین شاید بهتر باشد میان «دیده‌شدن مقطعی» و «شناخته‌شدن و ماندگارشدن» تفاوت قائل شد.

سیدعلی صالحی حق دارد بر اساس تجربه شخصی خود احساس کند که در یک اثر نمایش خانگی بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. اما کارنامه خودش نشان می‌دهد که تلویزیون فقط یکی از ایستگاه‌های کاری او نبوده؛ بلکه یکی از مهم‌ترین مسیر‌هایی بوده که او را به مخاطب معرفی و برخی از ماندگارترین نقش‌هایش را برای مردم ثبت کرده است. این را می‌شود با خواندن پیام‌های کاربران فضای مجازی در ذیل ویدئوی مصاحبه او هم به‌خوبی متوجه شد.

گاهی برای فهمیدن اینکه یک بازیگر کجا بیشتر دیده شده، لازم نیست تعداد پیام‌ها یا لایک‌ها را بشماریم؛ کافی است از مردم بپرسیم: «شما او را با کدام نقش به یاد می‌آورید؟» شاید پاسخ بسیاری از مخاطبان، همان چیزی باشد که یکی از کاربران نوشته است: «ما هنوز تو را با نام فریبرز و به عنوان خواستگار شیرین می‌شناسیم.»