نشریه «آتلانتیک»: ترامپ در پی اتمام ذخایر تسلیحاتی، با چرخش به یک راهبرد اقتصادی، می‌کوشد قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای، پرونده جنگ با ایران را از رسانه‌ها خارج کند.

باشگاه خبرنگاران جوان؛ ستایش اسکندری – نشریه «آتلانتیک» در یادداشتی نوشت ماه‌هاست که ترامپ نتوانسته جنگ با ایران را به پایان برساند. حملات هوایی سنگین اثرگذاری خود را از دست دادند و ذخایر مهمات ارتش آمریکا رو به اتمام رفت.

از سوی دیگر، روند دیپلماسی متوقف شد؛ حتی آتش‌بس ناپایدار و پرتنش کنونی نیز نتوانسته قیمت جهانی انرژی را به شکلی چشمگیر کاهش دهد.

دولت ترامپ در شرایطی که گزینه‌های چندانی پیش رو ندارد، به یک کارزار بلندمدت فشار اقتصادی روی آورده و وعده داده است آن‌قدر ایران را در تنگنا بگذارد تا مقاماتش چاره‌ای جز بازگشت جدی به میز مذاکره نداشته باشند.

اما این شیوه در صورتی که آمریکا کشور‌های خریدار نفت و شرکای تجاری ایران را محدود نکند، ناکارآمد خواهد بود؛ ترامپ نیز پیش از این تمایل چندانی به مقابله مستقیم با کشورهایی، چون چین، روسیه یا حتی متحد راهبردی ایران، یعنی کره شمالی، نشان نداده است.

این رویکرد جدید حداقل به کاخ سفید اجازه می‌دهد نشان دهد مشغول انجام اقدامی است و مهم‌تر از همه، از صحبت مداوم درباره جنگ خلاص شود.

مشاوران و چهره‌های نزدیک به ترامپ می‌گویند بخشی از برنامه این است که موضوع ایران به حاشیه رانده شود، بلکه با افت هرچند اندک قیمت بنزین، جمهوری‌خواهان بتوانند پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای، نگاه مردم را به مسائل سیاسی کم‌دردسرتر جلب کنند.

البته این رویکرد، واقعیت‌های میدانی خاورمیانه را دگرگون نخواهد کرد ائتلاف‌های آمریکا تضعیف شده، ارتش کشور بیش از حد توان تحت فشار قرار گرفته و نفوذ و اقتدار منطقه‌ای ایران بسیار بیشتر از زمان آغاز جنگ در حدود شش ماه قبل شده است.

با این حال، این تاکتیک به ترامپ که در فن انحراف افکار عمومی مهارت دارد اجازه می‌دهد به موضوعاتی مانند جنگ تجاری با کانادا، ادعای تقلب در انتخابات و نمایش‌های سیاسی بپردازد تا دست‌کم کنترل یکی از مجالس کنگره را برای حزب خود حفظ کند.

یکی از مشاوران ترامپ در این باره گفت «ما فقط داریم تلاش می‌کنیم تا روز انتخابات میان‌دوره‌ای دوام بیاوریم.»

اکنون استراتژیست‌های هر دو حزب بخت دموکرات‌ها را برای پیروزی در مجلس نمایندگان بیشتر می‌دانند و رقابت بر سر مجلس سنا نیز بسیار نزدیک و شکننده ارزیابی می‌شود.

از نظر تاریخی، حزب حاکم شانس کمتری در انتخابات میان‌دوره‌ای دارد و در طول ده سال اخیر نیز هواداران ترامپ در نبود نام او بر برگه‌های رای تمایل کمتری به رای دادن نشان داده‌اند.

عملکرد ترامپ هم کمکی به این روند نکرده و میزان رضایت از او حتی در حوزه‌های قوت همیشگی‌اش یعنی اقتصاد و مهاجرت با افت شدیدی روبه‌رو شده است.

به همین علت، بسیاری از نمایندگان جمهوری‌خواه برای فرار از جو نارضایتی عمومی، جلسات هم‌اندیشی تابستانه با رای‌دهندگان را لغو کردند. تعداد اندکی هم که در حوزه‌های خود حاضر شدند با خشم مردم و سوالات جدی پیرامون چرایی ورود آمریکا به این جنگ مواجه شدند.

جمهوری‌خواهان همواره به کاخ سفید فشار آورده‌اند تا با خاتمه‌دادن به این درگیری، آسیب به اقتصاد و کاهش شانس انتخاب مجدد آنها را برطرف کند، اما رسیدن به راه‌حلی پایدار بسیار دشوار بوده است.

ترامپ هیچ‌گاه اهداف خود از این جنگ را شفاف بیان نکرده و بار‌ها مواضعش را تغییر داده است؛ تا جایی که دیگر خبری از ادعا‌های گذشته درباره تغییر حکومت یا مهار کامل توان هسته‌ای ایران نیست.

به گفته منابع آگاه درون دولت، ترامپ در محافل خصوصی ابراز کرده که به محض بازگشایی کامل تنگه هرمز، قصد دارد صرفاً پیروزی خود را اعلام کند و پرونده را ببندد. اما حتی رسیدن به همین خواسته نیز ممکن نیست؛ زیرا ایران کنترل تردد در تنگه را در دست دارد و بر اخذ عوارض اصرار دارد.

کشور‌های منطقه این اقدام را نمی‌پذیرند؛ چراکه این مسیر پیش از جنگ آزاد بود.

جمهوری‌خواهان از طرح جدید فشار اقتصادی که توسط اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری مطرح شد، استقبال کرده‌اند. کاخ سفید امیدوار است این راهبرد که از آن با عنوان «خفگی اقتصادی» یاد می‌شود، ضمن ایجاد دستاورد در حل مناقشه، موضوع جنگ علیه ایران را از تیتر اول رسانه‌ها خارج کند؛ چراکه تهدیدات کلامی ترامپ همواره فضای رسانه‌ای را علیه جمهوری‌خواهان ملتهب کرده است.

ترامپ مدتی است از این جنگ خسته شده است. مشاورانش او را ترغیب می‌کنند برای حمایت از نامزد‌های حزب، روی مسائل اقتصادی تمرکز کند؛ با این حال، او توجه چندانی به بحران معیشت مردم نشان نداده که مایه دلخوری اطرافیانش شده است.

با وجود خشم ترامپ از انعطاف‌ناپذیری ایران، مشاورانش توانسته‌اند او را متقاعد کنند که به طرح جدید فرصت دهد. البته این شیوه تازگی ندارد و ترامپ از اولین دوره ریاست‌جمهوری خود سیاست «فشار حداکثری» را در پیش گرفت.

با این تفاوت که برآورد دستگاه‌های اطلاعاتی مبنی بر تسلیم سریع ایران در برابر تنگنای مالی نادرست از آب درآمد. تهران نشان داده برای حفظ حاکمیت خود آماده تحمل شرایط سخت است.

اگر ایران مجدداً مقاومت کند، کارزار فشار تا بعد از انتخابات میان‌دوره‌ای کشیده خواهد شد و قیمت کالا‌ها و انرژی همچنان بالا خواهد ماند.

نیرو‌های مسلح آمریکا هفته‌هاست که حمله‌ای علیه ایران ترتیب نداده‌اند. این آتش‌بس موقت پس از سال‌ها آزمودن بی‌نتیجه راه‌حل‌های نظامی حاصل شده است.

بعد از حملات سنگین ۱۳ روزه در ماه ژوئیه، فرماندهان ارتش ارزیابی کردند که تداوم بمباران‌ها به دلیل کمبود بی‌سابقه ذخایر تسلیحاتی، فاقد صرفه و ارزش نظامی خواهد بود.

اوایل ماه جاری، فرد شماره دو پنتاگون، با ارسال نامه‌ای رسمی از صنایع نظامی خواست تولیدات خود را به‌سرعت افزایش دهند. آمریکا بخش عمده‌ای از موشک‌های کروز تاماهاوک، پهپاد‌ها و رهگیر‌های پدافندی خود را در این نبرد به کار گرفته است.

گزارش مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی نشان می‌دهد ذخایر سامانه پاتریوت و تاد به شدت تحلیل رفته و پرکردن مجدد آنها سال‌ها زمان می‌برد. با اینکه شرکت ریتون قرارداد بزرگی برای افزایش تولید تاماهاوک بسته، دولت ادعا می‌کند ذخایرش در وضعیت مناسبی قرار دارد.

این درگیری هزینه‌های انسانی و لجستیکی دیگری نیز داشته است ۱۸ سرباز آمریکایی کشته و پایگاه‌های نظامی در منطقه دچار خسارت شدند.

۵ هزار خدمه ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن بیش از ۲۷۰ روز متوالی بدون توقف در بنادر روی آب ماندند که حاصل آن افت روحیه، کمبود غذا و نقایص فنی متعدد بود.

این ناو به تازگی خاورمیانه را ترک کرده و به آسیا رفته، اما آمریکا ناو‌های جورج واشنگتن و جورج بوش را در منطقه نگه داشته است.

ترامپ هیچ‌گاه فردی صبور نبوده و ممکن است در این جنگ فرسایشی طاقت خود را از دست بدهد. از سوی دیگر، ایران نیز نقشی تعیین‌کننده در تحولات تا ماه نوامبر دارد. تحریم‌های شدیدتر ممکن است ایران را به واکنش وادار کند؛ چراکه می‌خواهد آمریکا هزینه اقداماتش را حس کند.

اخبار پیشنهادی
تبادل نظر
آدرس ایمیل خود را با فرمت مناسب وارد نمایید.
captcha
آخرین اخبار