باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی - سیارک غیرمعمول به نام ۴۴ نیسا اولین مشاهده شناخته‌شده از یک سیارک با سه سر است. محققان همچنین کشف کردند که یک قمر کوچک در اطراف آن در حال چرخش است. این سیارک حدود ۷۶ کیلومتر عرض دارد و اولین بار در سال ۱۸۵۷ توسط هرمان گلداشمیت، ستاره‌شناس آلمانی-فرانسوی، از آپارتمانش با استفاده از تلسکوپی با قطر تنها ۱۰ سانتی‌متر کشف شد.

تقریباً ۱۷۰ سال بعد، تیمی به رهبری کیت منکر در رصدخانه لاول در آریزونا از تلسکوپ دوچشمی بزرگ در آریزونا و تلسکوپ بسیار بزرگ در شیلی برای مطالعه دقیق‌تر این سیارک استفاده کردند. مشاهدات نشان داد که دو دره در اطراف بدنه سیارک پیچیده شده‌اند و نقاط اتصال سه لوبی را تشکیل می‌دهند و ۴۴ نیسا را ​​به اولین سیارک شناخته شده با این شکل سه لوبی تبدیل می‌کنند.

این تنها شگفتی نبود. دانشمندان همچنین یک قمر کوچک با قطر حدود ۰.۶ مایل (تقریباً ۱ کیلومتر) را مشاهده کردند که در فاصله حدود ۱۰۶ مایل (۱۷۱ کیلومتر) به دور نیسا می‌چرخد. آنها آن را S/۲۰۲۶ (۴۴) ۱ نامیدند.

آیا این سیارک تهدیدی برای زمین محسوب می‌شود؟

با وجود اندازه بزرگش، محققان تأکید می‌کنند که نیسا در حال حاضر تهدیدی برای زمین محسوب نمی‌شود، زیرا در زمان گزارش حدود ۲۷.۳ میلیون مایل (تقریباً ۴۴ میلیون کیلومتر) از آن فاصله داشته است. با این حال، محقق کیت منکر خاطرنشان می‌کند که برخورد جسمی با این اندازه با زمین فاجعه‌بار خواهد بود.

برای مقایسه، سیارکی که دهانه چیکشلوب را ایجاد کرد و با انقراض دایناسور‌ها مرتبط بود، حدود ۱۰ کیلومتر قطر داشت، در حالی که نیسا حدود هفت برابر این اندازه دارد، به این معنی که طبق تخمین‌های این مطالعه، تقریباً ۴۰۰ برابر بزرگتر است.

چگونه این شکل عجیب را به خود گرفته است؟

دانشمندان هنوز توضیح قطعی برای شکل تریلوبیت نیسا ندارند، اما چندین احتمال وجود دارد. منکر پیشنهاد می‌کند که این لوب‌ها می‌توانند نتیجه ادغام اجسام کوچکتر تحت گرانش باشند، فرآیندی که به عنوان "سه‌گانه تماسی" شناخته می‌شود، یا می‌توانند بقایای برخورد‌ها و شکستگی‌هایی باشند که سیارک در طول تاریخ خود تجربه کرده است. این لوب‌ها همچنین می‌توانند قمر‌های کوچکی باشند که با جسم اصلی ادغام شده‌اند.

سیارک‌های دو لوبی، که گاهی اوقات "آدم برفی‌های کیهانی" نامیده می‌شوند، وجود دارند. دانشمندان معتقدند که آنها زمانی تشکیل می‌شوند که اجسام سنگی کوچک توسط گرانش به هم کشیده می‌شوند.

بقایای منظومه شمسی اولیه

نیسا همچنین ترکیب معدنی غیرمعمولی دارد. این سیارک از کانی انستاتیت تشکیل شده است که در مقایسه با بسیاری از سنگ‌های فضایی دیگر، آهن نسبتاً کمی دارد. به همین دلیل، در دسته سیارک‌های نوع E قرار می‌گیرد و اعتقاد بر این است که از مواد اولیه‌ای تشکیل شده است که در مراحل اولیه تاریخ منظومه شمسی در نزدیکی خورشید تشکیل شده‌اند.

اهمیت این کشف در این واقعیت نهفته است که مطالعه چنین اجرامی می‌تواند به دانشمندان در درک چگونگی تشکیل سیارات سنگی، از جمله زمین، عطارد، زهره و مریخ، کمک کند، به ویژه از آنجایی که بیشتر مواد دخیل در ساخت سیارات دیگر به شکل اولیه خود وجود ندارند و مطالعه مستقیم آنها را برای دانشمندان دشوار می‌کند.

چرا این سیارک برای دانشمندان مهم است؟

تیم تحقیقاتی معتقد است که نیسا فرصتی نادر برای مطالعه مواد اولیه از مراحل اولیه منظومه شمسی است و ممکن است شرایط و فرآیند‌هایی را که به ادغام اجرام کوچک و در نهایت تبدیل آنها به سیارات کمک کرده است، آشکار کند. بنابراین، اهمیت این سیارک نه تنها در شکل غیرمعمول و قمر کوچک آن، بلکه در نقش آن به عنوان دریچه‌ای به مرحله بسیار اولیه در تاریخ منظومه شمسی و شکل‌گیری سیارات نیز نهفته است.

منبع: الیوم السابع