باشگاه خبرنگاران جوان - سال‌ها پیش از آنکه آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای مسئولیت رهبری انقلاب اسلامی را بر عهده بگیرند، ایشان کودکی بودند که در روزهای زندانی بودن پدرش، با تمام سادگی و اخلاص کودکانه، در حرم مطهر امام رضا(ع) برای آزادی ایشان دعا می‌کرد. حضرت آیت‌الله‌العظمی شهید سید علی حسینی خامنه‌ای این خاطره را در کتاب «خون دلی که لعل شد» روایت کرده‌اند؛ خاطره‌ای که تصویری کمتر دیده‌شده از دوران کودکی رهبر معظم انقلاب و ارادت او به حضرت ثامن‌الحجج(ع) را به نمایش می‌گذارد.

در بخش «تو آزادی» از فصل سیزدهم این کتاب آمده است: «افراد خانواده بعداً از رنجها و گرفتاری‌ها و نومیدی‌های خود در مدت حبس من چیزهای عجیبی برایم تعریف کردند. همسرم برایم نقل کرد که مادرش پسرم مجتبی را - که کودکی بود سرشار از معصومیت و پاکی و سلامت روحی و عشق و عاطفه و پایبندی به برخی عبادات - به حرم حضرت رضا (علیه‌السلام) می‌برده و به او می‌گفته به وسیله‌ی امام رضا به خدای متعال متوسل شو و از خدا بخواه که پدرت را از زندان آزاد کند.

کودک، معصومانه رو به امام (علیه‌السلام) می‌کرده و به او توسل می‌جسته. یک شب دیگر مجتبی با مادربزرگش به حرم رفته و صحنه تکرار شده؛ اما این بار نشانه‌های تأثری شدید در مجتبی ظاهر شده، گریه و زاری کرده و با لحنی که حاکی از لبریز شدن کاسه‌ی صبر کودک و سوز و گداز عمیق او بوده با امام رضا صحبت کرده. او مثل کسی که در برابر امام ایستاده با امام صحبت می‌کرده و به‌شدت اشک می‌ریخته؛ به حدی که مادربزرگش از کرده‌ی خود پشیمان شده و تصمیم گرفته که دیگر این کار را از مجتبی نخواهد.