باشگاه خبرنگاران جوان؛ مژده عینی - در دل گرمای سوزان تیرماه، وقتی آفتاب بر شانه‌های خشکیدهٔ زمین کازرون می‌تابد، نسیمِ نویدی از میان مزارع دیم می‌وزد. آنجا که کشاورزان با چشمانی امیدوار به سنبله‌های طلایی ارزن نگاه می‌کنند؛ گیاهی که گویی راز بقا در سرزمین‌های کم‌آب را می‌داند. در همین روزها، صدای خوش‌خبری از دفتر جهاد کشاورزی بلند می‌شود؛ خبری که علاوه بر یک برداشت، از جرقه‌ای برای تغییری پایدار حکایت دارد.

فرهمند آقایی، مدیر جهاد کشاورزی شهرستان کازرون، با اشاره به برداشت ارزن دانه‌ای در سطح ۵ هکتار از اراضی دیم این شهرستان اظهار کرد: این محصول با هدف افزایش پایداری تولید در شرایط دیم کشت شده است.

او با اشاره به اینکه ارزن از خانواده غلات دانه‌ریز با دوره رشد کوتاه است، آن را گزینه‌ای مناسب برای مناطق خشک و نیمه‌خشک دانست و تأکید کرد که این گیاه مقاومت بالایی در برابر خشکی و شرایط سخت محیطی دارد.

مدیر جهاد کشاورزی شهرستان کازرون افزود: کشت ارزن دانه‌ای در اواسط اسفندماه انجام شده، زیرا برای جوانه‌زنی و رشد اولیه به دمای نسبتاً بالا نیاز دارد و اکنون در اوایل تیرماه به مرحله برداشت رسیده است.

آقایی ادامه داد: در طول دوره رشد، تنها یک نوبت آبیاری تکمیلی برای این محصول انجام شده و با وجود مصرف بسیار پایین آب، عملکرد متوسط آن حدود ۲ تن در هر هکتار برآورد شده که در مجموع، ۱۰ تن محصول از این سطح برداشت خواهد شد.

او با تأکید بر اینکه ارزن از محصولات مقاوم به کم‌آبی و سازگار با خشکی است، بیان کرد: دانه این گیاه در تغذیه طیور، تولید آرد‌های بدون گلوتن و صنعت بیسکویت‌سازی کاربرد دارد و علوفه تولیدی آن نیز برای خوراک دام مناسب است.

 مدیر جهاد کشاورزی شهرستان کازرون گفت: توسعه کشت ارزن می‌تواند در پایداری تولید، افزایش بهره‌وری منابع آب و تنوع‌بخشی به الگوی کشت در مناطق دیم نقشی مؤثر ایفا کند.

آقایی بر حمایت مدیریت جهاد کشاورزی از توسعه کشت محصولات سازگار با اقلیم منطقه و نیز ارائه توصیه‌های فنی به بهره‌برداران تأکید کرد.

برداشت موفق ارزن دانه‌ای در اراضی دیم کازرون، می‌تواند سرآغازی برای تحول در الگوی کشت مناطق خشک و نیمه‌خشک کشور باشد. تجربه‌ای که نشان می‌دهد با انتخاب هوشمندانهٔ محصولات سازگار و مدیریت بهینهٔ منابع، می‌توان، محصولی ارزشمند و پربازده به دست آورد. بی‌گمان، تداوم این مسیر، نیازمند عزمی جمعی، حمایت‌های مستمر و انتقال دانش فنی به کشاورزان است؛ مسیری که اگر به درستی پیموده شود، نه تنها امنیت غذایی و معیشت روستاییان را تضمین می‌کند، بلکه گامی استوار در برابر بحران کم‌آبی و تغییرات اقلیمی خواهد بود.