باشگاه خبرنگاران جوان- روزنامه لس‌آنجلس تایمز به نقل از خبرنگار خبرگزاری فرانسه که در هتل تیم ملی فوتبال ایران حضور دارد، نوشت: «حدود ۱۵۰ مایل دورتر از ورزشگاه سوفای، در جنوب مرز مکزیک، هتلی قرار دارد که تیم ملی ایران برای مسابقات خود در این ورزشگاه در آن اقامت کرده است.

ورودی هتل ماریوت در تیخوانا با موانع امنیتی مسدود شده و نیرو‌های پلیس و گارد ملی مکزیک در دو سوی آن مستقر هستند؛ سلاح‌هایشان را در دست گرفته‌اند. هیچ‌کس بدون رزرو هتل یا مجوز ویژه اجازه ورود ندارد. با وجود تنش‌ها و چالش‌های پیرامون حضور ایران در جام جهانی، صبح زود شنبه فضای داخل این هتل چهارستاره آرام و حتی سرشار از شور و نشاط است. چند ده هوادار در کنار یکدیگر جمع شده‌اند و از هیجان مشترک خود برای دیدن بازیکنان تیم پیش از عزیمت به دومین مسابقه مرحله گروهی در ورزشگاه سوفای لذت می‌برند.

لوکاس زرّابی ۱۳ ساله می‌گوید: «می‌خواستم بیایم و از فوتبال ایران حمایت کنم، وقتی بازیکنان از ساختمان خارج می‌شوند تشویقشان کنم و خوشحالشان کنم.» این نوجوان که در تساوی ۲-۲ ایران مقابل نیوزیلند حضور داشت و برای بازی یکشنبه برابر بلژیک نیز بلیت تهیه کرده، یکی از چندین هوادار ساکن لس‌آنجلس است که برای همراهی با تیم به تیخوانا آمده‌اند. برخی دیگر نیز از سن‌خوزه و حتی میامی پرواز کرده‌اند تا خود را به این هتل که کمتر از چهار مایل با گذرگاه مرزی آمریکا فاصله دارد، برسانند.

به گفته برخی از آنها، حضور در کنار تیم اهمیت زیادی دارد؛ زیرا معتقدند شرایط ناعادلانه‌ای به ایران تحمیل شده است. پس از آغاز جنگ، تیم ملی ایران مجبور شد کمپ اصلی خود را از توسان به تیخوانا منتقل کند. همچنین ۱۱ نفر از مسئولان و اعضای کادر تیم موفق به دریافت ویزای آمریکا نشدند. دولت ترامپ نیز درخواست ایران برای ورود دو روز زودتر به محل مسابقات را رد کرده و تیم را ملزم کرده است بلافاصله پس از هر بازی خاک آمریکا را ترک کند.
عباس افتخاری ۶۵ ساله که متولد ایران است و بیش از ۴۰ سال در آمریکا زندگی کرده، می‌گوید: «هر جزئیات فنی کوچکی باعث شده کار برای تیم سخت‌تر شود. فکر می‌کنم این موضوع هم از نظر روانی و هم از نظر جسمی آنها را فرسوده می‌کند.»

فدراسیون فوتبال ایران نیز به‌طور علنی نسبت به این موانع اعتراض کرده و اعلام کرده است شکایتی را به فیفا ارائه خواهد داد. هدایت ممبینی، دبیرکل فدراسیون فوتبال ایران، روز جمعه گفت: «فوتبال نباید قدرت خود را در برابر سیاست از دست بدهد.» او افزود: «این محدودیت‌ها قطعاً تأثیر منفی بر ما گذاشته‌اند، اما تلاش می‌کنیم با غرور ایرانی بر این مشکلات غلبه کنیم.» از زمانی که تیم در ۷ ژوئن وارد منطقه شده، علی اسلامی تقریباً هر روز به مقابل دروازه‌های هتل آمده است.

او می‌گوید: «این بزرگ‌ترین لذت برای من است. برایشان آرزوی موفقیت کردم. به آنها گفتم شرایط سخت است، اما کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهند.» اسلامی که میان جنوب کالیفرنیا و تیخوانا در رفت‌وآمد است، روز جمعه نیز مقابل هتل حضور داشت و منتظر بازگشت بازیکنان از تمرین عصرگاهی در ورزشگاه کالیِنته، محل بازی باشگاه زولوس در لیگ مکزیک بود. او می‌گوید: «پنجاه سال است در آمریکا زندگی می‌کنم. احساسی‌ترین اتفاق زندگی‌ام این بوده که تیم ملی کشورم را بعد از ۵۰ سال دوباره ببینم.»

در حالی که تنها کمی بیش از ۲۴ ساعت تا شروع بازی ظهر یکشنبه باقی مانده، فقط هواداران ایرانی نیستند که به فضای هتل شور و هیجان بخشیده‌اند. گروهی از مهمانداران پرواز از چین که در هتل اقامت دارند نیز با گذاشتن کلاه‌های رنگارنگ و تکان دادن شال‌هایی به رنگ‌های قرمز، سفید و سبز در این فضا مشارکت می‌کنند. همچنین هواداران فوتبال از تیخوانا مشتاق‌اند مهمان‌نوازی مردم شهرشان را نشان دهند. ایران برخلاف آمریکا با مکزیک روابط دیپلماتیک دارد و حتی تلاش کرده بود مسابقات مرحله گروهی خود را به این کشور منتقل کند؛ کشوری که در آن سفارت دارد.

ابوالفضل پسندیده، سفیر ایران در مکزیک، در آن زمان گفته بود: «ما مردم مکزیک را بسیار دوست داریم و برای ما بهترین حالت این است که مسابقاتمان در مکزیک برگزار شود.» لئوناردو رامیرس لوپس، پسر ۱۰ ساله و عاشق فوتبال اهل تیخوانا، دفتر امضاهایش را در دست گرفته و امیدوار است بتواند امضا‌های جدیدی جمع کند. او می‌گوید: «این تیم جدیدی است که تجربه زیادی از نحوه بازی آن ندارم.».

اما ایران هم‌اکنون سومین تیم محبوب او پس از کلمبیا و آرژانتین است. پس از بیش از دو ساعت انتظار، چند ده هوادار با دیدن بازیکنانی که سرانجام از لابی هتل عبور می‌کنند، غرق در شادی می‌شوند. اعضای تیم لبخند می‌زنند و برای هواداران دست تکان می‌دهند و حتی برای گرفتن چند امضا توقف می‌کنند. هر بازیکن پیش از سوار شدن به اتوبوس به سمت فرودگاه تیخوانا، قرآنی را می‌بوسد و پیشانی خود را بر آن می‌گذارد. هواداران نیز فریاد می‌زنند: «ایران، ایران! اوووه، اوووه!» و سپس با خواندن سرود و شعار‌های حمایتی، بازیکنان را بدرقه می‌کنند.»

منبع فدراسیون فوتبال