باشگاه خبرنگاران جوان؛ محبوبه‌کباری -  اکتشاف حلقه نخست زنجیره تولید نفت و گاز است، تاریخچه اکتشاف در ایران، تاریخی درخشان و پرافتخار است. به مستندسازی و تاریخ‌نگاری در صنعت نفت اعتقاد دارم و امیدوارم این اقدام در شرکت ملی نفت ایران نیز به‌طور جدی دنبال شود. 

براساس این گزارش یکی از میدان نفتی آب‌تیمور در جنوب غرب اهواز واقع و بوسیله رودخانه کارون به دو قسمت تقسیم شده است. این مخزن با حفر اولین چاه در سال ۱۳۴۶شناسایی ولی بهره‌برداری از آن پس از اتمام جنگ تحمیلی و در سال ۱۳۷۰ آغاز شد.   

بر اساس اطلاعاتی که بر روی وب‌سایت شرکت بهره‌برداری نفت وگاز کارون از شرکت‌های زیرمجموعه مناطق نفت‌خیز جنوب قرار دارد، تاکنون ۵۳ حلقه چاه در سازند‌های ایلام سروک به صورت معمولی و دوگانه حفاری و تکمیل شده و در حال حاضر از این مخزن روزانه ۶۰ هزار بشکه نفت استحصال می‌شود.

برداشت ۵۵ تا ۶۰ هزار بشکه‌ای نفت از میدان نفتی آب‌تیمور، حدود دو دهه پیش محقق شده و این میدان سال‌هاست که در زمره میادینی است که کاندیدای توسعه هستند.

توسعه میدان نفتی آب‌تیمور که یک میدان مستقل نفتی در استان خوزستان است، آنچنان جذاب بوده که در سال‌های پسابرجام، شرکت‌های متعددی از لوک‌اویل روسیه تا مرسک دانمارک متقاضی حضور در این میدان بوده‌اند و مطالعات انجام شده روی این میدان نفتی نشان‌دهنده پتانسیل بالای رسیدن تولید نفت آن به بیش از ۳۰۰ تا ۴۰۰ هزار بشکه در روز را دارد.

این میدان نفتی، هم‌اکنون نیز در زمره میادینی است که وزارت نفت برنامه‌های توسعه‌ای آن را برای رسیدن به اهداف افزایش ظرفیت تولید پیگیری می‌کند؛ اما آنچه در این میان حائز اهمیت است سپردن توسعه این میدان به شرکت‌های صاحب صلاحیت بوده؛ چرا که شنیده‌ها از پیگیری‌هایی خارج از وزارت نفت برای سپردن توسعه میدان نفتی آب تیمور به یک شرکت خارجی بدون رزومه مشخص در توسعه میادین نفتی است.

متأسفانه سپردن میادین نفتی به شرکت‌هایی با عدم صلاحیت فنی لازم در ایران مسبوق به سابقه است و اغلب این قرارداد‌ها (که یا در صلاحیت فنی شرکت ایراد است و یا در نوع قرارداد ابهام وجود داشته) پس از چندسالی وقت‌کشی و زیان به اقتصاد ملی و حتی ایجاد صدمه برای مخزن نفتی مربوطه، ابطال شده و اینگونه بسیاری از میادین پرظرفیت ایران، در طی دهه‌ها با تأخیر در توسعه مواجه شده‌اند.

اکنون بیم آن می‌رود که میدان نفتی آب تیمور نیز یکی از میادینی باشد که به یک شرکت فاقد صلاحیت سپرده شود و در این صورت، در آینده باید نسبت به اتفاق امروز آن اعلام تأسف کرد.

اگرچه توسعه ظرفیت‌های تولید نفت کشور یک ضرورت است، اما به نظر می‌رسد مجموعه وزارت نفت باید در زمینه واگذاری قرارداد‌های نفتی به شرکت‌های صاحب‌صلاحیت، همچون پروژه‌های موفقی که به شرکت‌های E&P داخلی سپرده شده، در موارد فعلی و آتی هشیارانه عمل کند تا شرکت‌هایی بدون صلاحیت فنی و فقط با سفارش‌های بیرون از صنعت نفت، به روند توسعه میادین نفتی کشور وارد نشوند.