باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی - وقتی اصطلاح سطح نورد قمری (لونوخود) را می‌شنویم، بلافاصله به آن وسیله نمادین از دهه ۱۹۷۰ فکر می‌کنیم که یکی از مهمترین دستاورد‌های اکتشافات فضایی در آن زمان محسوب می‌شد.

پیش از این، نسخه‌های ساده‌شده‌ای از سطح نورد‌های قمری وجود داشت، که یکی برای اکتشاف و دیگری برای انتقال فضانوردان به سطح ماه بود.

با این حال، هنگام مقایسه آن وسایل نقلیه تاریخی با وسایلی که در حال حاضر توسط ناسا تحت برنامه آرتمیس در حال توسعه هستند، تفاوت قابل توجهی در مفهوم و فناوری بین این دو نسل پدیدار می‌شود.

این بدان معنا نیست که یک سطح نورد بهتر از دیگری است؛ بلکه هر کدام مطابق با الزامات دوران خود طراحی شده‌اند. در گذشته، سطح نورد‌های قمری ابزار‌های حمل و نقل با برد محدود و ماموریت‌محور بودند، در حالی که طراحی مدرن بر ساخت یک سیستم یکپارچه برای پشتیبانی از حضور طولانی مدت انسان در سطح ماه، به ویژه در نزدیکی قطب جنوب، تمرکز دارد.

امروزه، هدف دیگر صرفاً انتقال فضانوردان در فواصل کوتاه نیست، بلکه ایجاد یک زیرساخت جامع قمری است. این وسایل نقلیه سال‌ها فعالیت خواهند کرد، به صورت خودکار بار حمل می‌کنند، زمین را کاوش می‌کنند و در آماده‌سازی مکان‌های پایگاه آینده مشارکت دارند. تفاوت اساسی بین این دو نسل در فلسفه طراحی آنها نهفته است. وسیله نقلیه سال ۱۹۷۱ برای یک ماموریت کوتاه و خاص در نظر گرفته شده بود: حمل دو فضانورد در فواصل محدود و بازگرداندن آنها به محل فرود. طول عمر عملیاتی آن به چند روز محدود بود و پس از آن روی سطح ماه باقی می‌ماند.

سطح نورد‌های مدرن، مانند مفهوم سطح نورد زمینی ماه (LTV)، به گونه‌ای طراحی شده‌اند که پایدارتر و انعطاف‌پذیرتر باشند و بتوانند برای مدت طولانی، حتی بدون خدمه، از طریق کنترل از راه دور یا عملیات خودکار از زمین، کار کنند.

این وسایل نقلیه جدید همچنین دارای قابلیت‌های پیشرفته‌ای مانند ناوبری خودکار، نقشه‌برداری از زمین و اجتناب از موانع هستند که آنها را بیشتر شبیه ربات‌های متحرک چند منظوره در یک شبکه لجستیک قمری آینده می‌کند.

علاوه بر این، طراحی آنها ماهیت ناهموار سطح ماه، به ویژه در مناطق قطبی، که زمین از دهانه‌های عمیق و شیب‌های تند تا سایه‌های دائمی متغیر است و نیاز به وسایل نقلیه پایدارتر و مانورپذیرتر دارد، را در نظر می‌گیرد.

بنابراین، سطح نورد‌های مدرن قمری از وسایل حمل و نقل ساده به بخشی از یک سیستم عملیاتی مداوم تبدیل می‌شوند که ماموریت‌های علمی و لجستیکی را به هم پیوند می‌دهند و از حضور طولانی مدت انسان در ماه پشتیبانی می‌کنند.

منبع: روسیا الیوم