باشگاه خبرنگاران جوان؛ رویا نادری - درختان کهنسال توت در بسیاری از روستاهای ساوجبلاغ تنها بخشی از فضای سبز این مناطق نیستند، بلکه یادگاری ارزشمند از نیاکانی هستند که با نیت خیر و باقیات‌الصالحات آن‌ها را در حاشیه راه‌ها و نهرهای آب کاشته‌اند.

در گذشته، اهالی روستاها اعتقاد داشتند درختی که در معابر عمومی کاشته می‌شود باید علاوه بر ایجاد سایه، ثمر نیز داشته باشد تا رهگذران و مردم از آن بهره‌مند شوند. به همین دلیل درخت توت به یکی از مهم‌ترین گونه‌های درختی در روستاها تبدیل شد و امروز نیز بسیاری از این درختان با قدمتی بیش از یک قرن همچنان پابرجا هستند.

بسیاری از سالمندان روستاها می‌گویند کاشت این درختان علاوه بر تأمین سایه و میوه، با نیت زنده نگه داشتن یاد درگذشتگان انجام می‌شد تا رهگذران با بهره‌مندی از ثمر درخت و قرائت فاتحه، ثوابی را نثار روح اموات کنند.

با این حال، تغییر مسیر نهرهای سنتی و اجرای طرح‌های لوله‌گذاری آب کشاورزی در سال‌های اخیر، برخی از این درختان را با خطر خشکی مواجه کرده است. موضوعی که نگرانی اهالی را در پی داشته و ضرورت حفظ این میراث طبیعی و فرهنگی را بیش از پیش آشکار کرده است.

احیای سنت کاشت درختان مثمر در معابر عمومی می‌تواند علاوه بر توسعه فضای سبز، الگویی ارزشمند برای بهره‌مندی مردم از سایه و ثمر درختان و ماندگاری یاد نیک گذشتگان باشد.