باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی - یک مطالعه جدید، ارتباط احتمالی بین یک دسته رایج از دارو‌های فشار خون و کاهش عملکرد کلیه در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲، حتی در افرادی که درمان‌های جدید محافظ کلیه را دریافت می‌کنند، را آشکار کرده است.

این مطالعه نشان داد که مسدودکننده‌های کانال کلسیم دی هیدروپیریدین (DCCBs)، دارو‌های رایجی که برای کاهش فشار خون با شل کردن رگ‌های خونی استفاده می‌شوند، ممکن است همیشه بهترین گزینه برای بیماران مبتلا به نفروپاتی دیابتی نباشند، با وجود اینکه اغلب به عنوان درمان کمکی در این موارد استفاده می‌شوند.

مکانیسم این بیماری شامل نفروپاتی دیابتی، یکی از علل اصلی نارسایی کلیه در سراسر جهان است. قند خون بالای مزمن به رگ‌های خونی ریز در کلیه‌ها آسیب می‌رساند و به تدریج توانایی آنها را در فیلتر کردن مواد زائد از خون کاهش می‌دهد. کنترل فشار خون در کاهش این کاهش بسیار مهم است.

در سال‌های اخیر، دو دسته از دارو‌ها به طور قابل توجهی درمان این بیماری را بهبود بخشیده‌اند: مهارکننده‌های سیستم رنین-آنژیوتانسین که فشار داخل کلیه‌ها را کاهش می‌دهند و مهارکننده‌های SGLT۲ که مزایای بیشتری در محافظت از عملکرد کلیه و کاهش خطر نارسایی کلیه نشان داده‌اند.

محققان داده‌های بیش از ۳۱۰۰۰ بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲ را بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ تجزیه و تحلیل کردند که همگی تحت درمان‌های مدرن محافظت از کلیه، از جمله مهارکننده‌های سیستم رنین-آنژیوتانسین (RAS) و مهارکننده‌های کوترانسپورتر سدیم-گلوکز ۲ (SGLT۲) بودند. از این تعداد، تقریباً ۱۲۰۰۰ بیمار مسدودکننده‌های کانال کلسیم را نیز مصرف می‌کردند، در حالی که بقیه سایر دارو‌های کاهش‌دهنده فشار خون را دریافت می‌کردند. شرکت‌کنندگان به طور متوسط ​​​​به مدت سه سال و نیم پیگیری شدند.

نتایج نشان داد که استفاده از مسدودکننده‌های کانال کلسیم دی هیدروپیریدین با ۳۳٪ افزایش خطر عوارض جدی کلیوی در مقایسه با افرادی که از این دارو‌ها استفاده نمی‌کردند، همراه بود. این عوارض شامل کاهش قابل توجه ظرفیت فیلتراسیون کلیه‌ها یا پیشرفت به نارسایی کلیوی مرحله نهایی که نیاز به دیالیز یا پیوند کلیه دارد، می‌شود.

محققان اظهار داشتند که دلیل احتمالی این یافته‌ها، تأثیر این دارو‌ها بر جریان خون در کلیه‌ها است. آنها ممکن است باعث تغییراتی شوند که فشار را در واحد‌های میکروفیلتراسیون افزایش می‌دهد و به طور بالقوه آسیب‌های موجود در بیماران دیابتی را تشدید می‌کند.

با این حال، محققان تأکید کردند که این مطالعه مشاهده‌ای بوده است، به این معنی که فقط یک ارتباط را نشان می‌دهد و یک رابطه علت و معلولی مستقیم را اثبات نمی‌کند. آنها بر لزوم مطالعات و آزمایش‌های بالینی بیشتر برای تعیین بهترین و ایمن‌ترین گزینه‌های درمانی فشار خون برای این گروه از بیماران تأکید کردند.

تیم تحقیقاتی اظهار داشت که یافته‌های آنها سؤالات مهمی را در مورد استفاده گسترده از این داروها، به ویژه در بیماران نفروپاتی دیابتی که در حال حاضر درمان‌های مدرن محافظت از کلیه را دریافت می‌کنند، مطرح کرده و نیاز به ارزیابی مجدد نقش آنها در برنامه‌های درمانی آینده دارد.

نتایج در شصت و سومین کنگره انجمن نفرولوژی اروپا ارائه شد.

منبع: مدیکال اکسپرس