باشگاه خبرنگاران جوان؛ محمد امیرحسینی - محسن فتحی نماینده مردم سنندج، دیواندره و کامیاران و عضو فراکسیون اهل سنت مجلس شورای اسلامی در یادداشتی اختصاصی برای باشگاه خبرنگاران جوان به ضرورت وحدت و همدلی در کشور پرداخت.

متن این یادداشت به شرح ذیل است:

امسال، چهاردهم و پانزدهم خرداد در آغوش عید سعید غدیرخم قرار گرفته است؛ تقارنی که فراتر از یک اتفاق تقویمی، یک «نشانه تاریخی» است. این تقارن، فرصتی مغتنم است تا پیوند ناگسستنی میان وحدت و همدلی با اقتدار و قدرت ملی را بازخوانیم؛ بازخوانی که در شرایط حساس امروز بیش از هر زمان دیگر، نسخه سربلندی و پیشرفت ایران را ترسیم می‌کند.

امیرالمؤمنین علی (ع)؛ چهره‌ای فراتر از مرز‌های مذهب

پیش از هر چیز، باید بر این حقیقت تأکید کنم که مقام و منزلت حضرت علی بن ابی‌طالب (ع) هرگز محدود به یک مذهب یا فرقه خاص نبوده است. ایشان نه تنها برای شیعیان، که برای همه مسلمانان، اعم از شیعه و سنی، جایگاهی والا و بی‌بدیل در تاریخ اسلام دارند. شخصیت ایشان چنان جامع و چندبعدی است که ابعاد مختلف آن، از دانش و حکمت گرفته تا شجاعت و عدالت، همواره مورد ستایش همه مذاهب اسلامی بوده است.

حضرت علی (ع) نه تنها یک رهبر سیاسی و نظامی، که یک «منبع الهام اخلاقی و معنوی» برای همه مسلمانان در طول تاریخ بوده است. مجموعه خطبه‌ها، نامه‌ها و کلمات قصار ایشان که در کتاب شریف «نهج‌البلاغه» گردآوری شده، توسط علمای بزرگ اهل سنت و شیعه مورد ستایش و شرح و تفسیر قرار گرفته است. امام علی (ع) به عنوان نخستین مفسر قرآن پس از پیامبر (ص) شناخته می‌شود و روش‌های تفسیری ایشان همواره مورد توجه مفسران فریقین بوده است.

از منظر اخلاقی، سخنان حضرت علی (ع) گنجینه‌ای از حکمت و بصیرت است. ایشان در وصیت معروف خود می‌فرمایند: «النَّاسُ صِنْفَانِ: إِمَّا أَخٌ لَکَ فِی الدِّینِ، وَ إِمَّا نَظِیرٌ لَکَ فِی الْخَلْقِ»؛ یعنی «مردم دو گروهند: یا برادر دینی تو هستند، یا همانند تو در آفرینش». این جمله که به «منشور حقوق بشر در اسلام» شهرت یافته نشان‌دهنده عمق نگاه انسانی و عدالت‌محور ایشان است.

۱۴ خرداد؛ آزمون وحدت ملی

چهاردهم خرداد ۱۳۶۸، روزی که امام خمینی (ره) به ملکوت اعلی پیوست، بار دیگر «آزمون وحدت ملی» در تاریخ ایران رقم خورد. آن روز، دشمنان و برخی تحلیلگران «سرگردانی» و «جنگ قدرت» را پیش‌بینی می‌کردند. اما ملت ایران، اعم از مردم و مسئولان، با «وحدت کلمه» نشان دادند که راه امام ادامه دارد. مجلس خبرگان رهبری در جلسه‌ای فوق‌العاده و با رأی قاطع، امام شهیدمان، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای را به عنوان رهبر انقلاب برگزیدند. مردم نیز با حضور در صحنه، بیعت و پشتیبانی همه جانبه خود از این انتخاب آگاهانه را اعلام کردند. این «وحدت»، هم در سطح حاکمیت و هم در سطح مردم، باعث شد ایران از آن برهه حساس سربلند عبور کند.

امام شهیدمان بار‌ها فرموده بودند: «رمز همه پیروزیها، وحدت کلمه و حضور در صحنه است. اگر وحدت کلمه و حضور مردم در صحنه نباشد، ملت ایران نخواهد توانست گامی به جلو بگذارد.» این جمله، امروز و در شرایط پساجنگ، بیش از هر زمان دیگر باید مورد توجه قرار گیرد.

پانزدهم خرداد؛ قیام برای وحدت علیه استبداد

پانزدهم خرداد ۱۳۴۲، قیامی بود که در آن مردم ایران، با همه تنوع قومی و مذهبی، در برابر استبداد داخلی و استعمار خارجی ایستادند. در آن روز، مردم نشان دادند که «وحدت» آنها از «اختلافات» شان قوی‌تر است. این قیام بزرگ ملی، مقدمه پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ شد؛ و جالب اینجاست که عناصر قیام ۱۵ خرداد، یعنی «وحدت ملی» و «مقاومت در برابر ظلم»، در جنگ تحمیلی سوم نیز تکرار شد.

چند ماه پیش که آمریکا و رژیم صهیونیستی با همه تجهیزات مدرن خود به ایران حمله کردند، تصور می‌کردند با بمباران زیرساخت‌ها و حتی ترور رهبری، می‌توانند بین مردم و حاکمیت تفرقه بیندازند. اما آنچه رخ داد، تکرار همان الگوی ۱۵خرداد و ۱۴خرداد بود: حضور همه ملت ایران در صحنه و یکپارچگی و انسجام حاکمیت و مسئولین.

 ۱۴۰۴ و انتخاب رهبر جدید؛ اوج وحدت و انسجام ملی

در جریان جنگ تحمیلی سوم، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به درجه رفیع شهادت نائل آمدند. آن لحظه، دنیا منتظر «سقوط» و «هرج و مرج» در ایران بود. اما این بار نیز، دقیقاً مطابق ۱۴ خرداد ۶۸ مجلس خبرگان رهبری در سخت‌ترین شرایط امنیتی و با درایت کامل، حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای را به عنوان سومین رهبر انقلاب اسلامی انتخاب کردند. متن اعلامیه مجلس خبرگان در آن روز‌های سخت، نشان از عمق «انسجام حاکمیتی» و «وحدت ملی» دارد. این اتفاق بزرگ، بیانگر این حقیقت است که «وحدت کلمه» در جمهوری اسلامی، نه یک شعار، بلکه یک «واقعیت نهادینه شده» است.

ضرورت حفظ وحدت؛ وظیفه امروز همه ما

امروز، در آستانه چهاردهم و پانزدهم خرداد و در سایه عید غدیر، رسالت ما این است:

۱. از هرگونه دوگانه‌سازی و تفرقه‌افکنی پرهیز کنیم. دشمن مشترک ما، آمریکا و رژیم صهیونیستی، می‌خواهد بین ما، اهل سنت و تشیع، کرد و فارس و ترک و لر و بلوچ، تفرقه بیندازد. هوشیار باشیم و اجازه ندهیم این توطئه به نتیجه برسد.

 ۲. پشت تیم مذاکره‌کننده و تصمیمات حاکمیت واحد باشیم. هرگونه تضعیف تیم مذاکره‌کننده، تضعیف امنیت ملی است. دفاع از منافع ملی جای خود را دارد، اما تخریب و ناامیدی نه.

۳. سرمایه اجتماعی عظیم کشور را حفظ کنیم. اعتماد عظیم مردم به نیرو‌های مسلح، یک سرمایه ملی است. مراقب باشیم با حرف‌های نسنجیده و غیرمسئولانه، این سرمایه را از دست ندهیم.

۴. برای تحقق نقشه راه بازسازی کشور، که باید حول محور «اقتصاد مقاومتی»، «تولید داخلی» و «حمایت از کارگر و سرمایه‌گذار ایرانی» طراحی شود، همه پای کار بیاییم. وحدت در میدان بازسازی، به اندازه وحدت در میدان جنگ، ضروری است.

حرف آخر آنکه؛

 ما از «خرمشهر» تا «تنگه هرمز»، از «دفاع مقدس» تا «جنگ تحمیلی سوم»، هر زمان که متحد بودیم، پیروز شدیم؛ و هر زمان که تفرقه افتاد، آسیب دیدیم. حضرت علی (ع) در نهج‌البلاغه می‌فرمایند: «اَلزَمُوا السَّوادَ الْأَعْظَمَ فَإِنَّ یَدَ اللَّهِ مَعَ الْجَماعَةِ وَ إِیَّاکُمْ وَ الْفُرْقَةَ»؛ یعنی «بر اکثریت مسلمین بپیوندید، که دست خدا با جماعت است و از تفرقه بپرهیزید.»

این وصیت علی (ع) به همه مسلمانان، فارغ از هر مذهب و قومیت، امروز بیش از هر زمان دیگر راهگشاست. بیایید با «وحدت کلمه» و «همدلی ملی» همان نسخه‌ای که اسلام و قرآن به ما آموختند، امام خمینی (ره) آن را به کار بست و رهبر شهید و رهبر جدید تداومش بخشیدند، محکم‌تر از همیشه در برابر دشمن بایستیم.