باشگاه خبرنگاران جوان؛ اعظم پورکند - الجزایر ظاهراً اولین فروند‌های جنگنده سوخو-۳۴ام روسیه را دریافت کرده است. این تحویل فقط یک محموله تسلیحاتی دیگر از مسکو به شمال آفریقا نیست، بلکه نشانه آشکاری از توانایی روسیه در حفظ روابط نظامی مهم خارج از اروپا، علی‌رغم جنگ در اوکراین، تحریم‌ها و فشار بر صنایع دفاعی خود است. برای الجزایر، سوخو-۳۴ام به معنای قابلیت ضربه‌زنی دوربرد، بازدارندگی قوی‌تر و تأییدی است بر اینکه ارتش الجزایر نوسازی خود را از طریق سامانه‌های روسی ادامه می‌دهد.

این محموله مهم است، زیرا الجزایر یکی از بازیگران کلیدی نظامی در آفریقا و یکی از شرکای اصلی دفاعی روسیه در این قاره محسوب می‌شود. تحویل سوخو-۳۴ام نشان می‌دهد که مسکو همچنان در اکوسیستم دفاعی الجزایر حضور دارد. زمان این تحویل نیز مهم است. شمال آفریقا در حال ورود به مرحله جدیدی از رقابت نظامی است. مراکش همکاری دفاعی خود را با ایالات متحده و اسرائیل عمیق‌تر می‌کند و مصر نیز در حال تنوع‌بخشیدن بین تأمین‌کنندگان غربی و روسی است. الجزایر، در همین حال، همچنان به شدت به سکو‌های پیشرفته روسی متکی است. این یک خرید منزوی نیست، بلکه بخشی از یک مسابقه تسلیحاتی منطقه‌ای است که توسط مسائل مربوط به صحرای غربی، لیبی، ساحل و ترس از مداخله خارجی شکل گرفته است.

چرا اروپا باید نگران باشد؟

اروپا باید خیلی جدی‌تر به الجزایر نگاه کند. بسیاری از کشور‌های اروپایی می‌خواهند الجزایر را نزدیک‌تر کنند، اما معمولاً از طریق سیاست، انرژی، گفتگوی مهاجرت و همکاری مدیترانه‌ای. روسیه با رویکردی متفاوت به همان کشور نزدیک می‌شود: از طریق هواپیما‌های جنگی، پدافند هوایی، پرستیژ نظامی و وابستگی امنیتی بلندمدت. اروپا مشارکت ارائه می‌دهد، اما روسیه قدرت سخت ارائه می‌دهد.

کشور‌های اروپایی سعی می‌کنند الجزایر را با ایجاد روابط سیاسی و انرژی جذب کنند. مسکو سعی می‌کند الجزایر را از طریق سامانه‌های نظامی مقید کند که وابستگی‌های آموزشی، تعمیر و نگهداری، مهمات، قطعات یدکی و دکترینی را برای دهه‌ها ایجاد می‌کند. یک فروند سوخو-۳۴ فقط یک هواپیما نیست، بلکه یک رابطه است و به معنای عادات استراتژیک ساخته شده در اطراف فناوری روسیه است.

نقشه جغرافیایی تسلیحات روسیه این منطق را تأیید می‌کند. در سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴، ۷۴ درصد از محموله‌های عمده تسلیحات روسیه به آسیا و اقیانوسیه، ۱۲ درصد به آفریقا، ۷.۴ درصد به اروپا و ۶.۴ درصد به خاورمیانه رفته است. هند، چین و قزاقستان به تنهایی دو سوم کل نقل و انتقالات تسلیحات روسی را تشکیل می‌دادند. آفریقا بزرگ‌ترین بازار تسلیحات روسیه نیست، اما یکی از مکان‌هایی است که مسکو هنوز می‌تواند سلاح را به نفوذ تبدیل کند، به ویژه زمانی که کشور‌های اروپایی تردید دارند یا فقط بر انرژی متمرکز هستند.

الجزایر به عنوان یک آزمون برای اروپا

الجزایر بنابراین یک آزمون برای اروپا محسوب می‌شود. اگر اتحادیه اروپا خواهان نزدیکی الجزایر است، همکاری انرژی کافی نخواهد بود. اروپا فقط نمی‌تواند درباره گاز، مهاجرت و قالب‌های دیپلماتیک صحبت کند در حالی که روسیه هواپیما و وابستگی نظامی طولانی‌مدت تأمین می‌کند. تحویل سوخو-۳۴ام نشان می‌دهد که مسکو هنوز می‌داند چگونه از طریق دفاع نفوذ ایجاد کند. اروپا ابزار‌های اقتصادی بهتر، بازار‌های عمیق‌تر و فناوری قوی‌تری دارد، اما باید تصمیم بگیرد که آیا الجزایر را به عنوان یک شریک واقعی می‌خواهد یا فقط به عنوان یک تأمین‌کننده انرژی.

منبع: دیفنس ۲۴