باشگاه خبرنگاران جوان؛ ایلیا محمدی -  سوئد یکی از باسابقه‌ترین و قابل احترام‌ترین تیم‌های فوتبال اروپا محسوب می‌شود و سال‌هاست به عنوان یکی از قدرت‌های سنتی شمال اروپا شناخته می‌شود. سوئد در تاریخ خود بار‌ها در جام جهانی و یورو حضور داشته و مهم‌ترین افتخار آن، نایب‌قهرمانی جام جهانی ۱۹۵۸ است؛ تورنمنتی که در خاک خودشان برگزار شد و سوئدی‌ها تا فینال پیش رفتند.

سوئد همچنین در جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا عملکردی درخشان داشت و با فوتبالی منظم و جنگنده به مقام سوم جهان رسید؛ نسلی که هنوز هم یکی از بهترین نسل‌های تاریخ فوتبال این کشور به حساب می‌آید.

لقب تیم ملی سوئد «Blågult» به معنی «آبی و زرد» است؛ لقبی برگرفته از رنگ پرچم این کشور که سال‌هاست به هویت فوتبالی سوئد تبدیل شده است.

فوتبال سوئد همیشه بر پایه نظم تاکتیکی، قدرت بدنی و بازی تیمی شکل گرفته است. سوئدی‌ها معمولاً با ساختار دفاعی منظم، پرس فیزیکی و انتقال سریع توپ بازی می‌کنند و همین سبک باعث شده این تیم حتی مقابل قدرت‌های بزرگ اروپا نیز حریف ساده‌ای نباشد.

در تاریخ فوتبال این کشور، ستاره‌های بزرگی حضور داشته‌اند، اما بدون شک معروف‌ترین آنها زلاتان ابراهیموویچ است؛ مهاجمی که به نماد فوتبال سوئد تبدیل شد و سال‌ها یکی از شناخته‌شده‌ترین فوتبالیست‌های جهان بود. با این حال، سوئد حتی بعد از دوران زلاتان هم نشان داد وابسته به یک بازیکن نیست و ساختار تیمی همچنان مهم‌ترین نقطه قوتش محسوب می‌شود.

در نسل فعلی، بازیکنانی مثل الکساندر ایساک، دژان کولوسفسکی، ویکتور گیوکرش و امیل فورسبرگ از مهم‌ترین مهره‌های تیم هستند؛ فوتبالیست‌هایی که در لیگ‌های معتبر اروپایی بازی می‌کنند و نسل جدید فوتبال سوئد را شکل داده‌اند.

فرهنگ فوتبالی سوئد نیز شباهت زیادی به سبک زندگی مردم این کشور دارد؛ آرام، منظم و کم‌حاشیه. سوئدی‌ها معمولاً بدون جنجال رسانه‌ای کار خودشان را انجام می‌دهند، اما در زمین مسابقه تیمی بسیار جنگنده و سخت‌جان هستند.

سوئد شاید در حد مدعیان اصلی قهرمانی جهان نباشد، اما تجربه نشان داده این تیم در تورنمنت‌های بزرگ همیشه می‌تواند معادلات را به هم بریزد. تیمی که اگر وارد ریتم مسابقات شود، شکست دادنش برای هر حریفی دشوار خواهد بود.