باشگاه خبرنگاران جوان - سالها بود که صحن مسجدالحرام، جای خالیِ شور و حال کاروانهای دانشجویی ایران را حس میکرد. امسال اما، پس از یک وقفه، دوباره نوبت به جوانانی رسید که بسیاری از آنها زمانی که آخرین کاروانهای عمره راهی مکه بودند، هنوز پشت میزهای مدرسه مینشستند. حالا «دهه هشتادیها» با همان تیپهای امروزی، گوشیهای هوشمند و نگاههای پرسشگر، زائر خانهای شدهاند که در آن، تکنولوژی رنگ میبازد و «معنا» آغاز میشود.
علی، دانشجوی ۲۰ ساله رشته نرمافزار، یکی از همین جوانهاست. او که تا پیش از این، مکه را فقط در قاب تلویزیون یا پستهای اینستاگرامی دیده بود، میگوید: ما نسلی هستیم که همه چیز را در لحظه میخواهیم و با سرعت زندگی میکنیم. اما حج، تمرین صبر است. وقتی برای اولین بار چشمم به کعبه افتاد، ناخودآگاه دستم سمت گوشی رفت تا استوری بگذارم، اما حسی درونم گفت: این لحظه رو فقط برای خودت و خدا نگه دار، نه برای فالوورها.
وی معتقد است عید قربان برای همنسلان او که مدام درگیر «من مجازی» هستند، فرصتی برای قربانی کردن همین خودنماییهاست: قربانی کردن من، یعنی اینکه بتوانی یک ساعت گوشیات را کنار بگذاری و فقط با او حرف بزنی.
در میان زائران، دختران دانشجو با چادرهای سفید و نگاههایی سرشار از شوق، جلوهای خاص دارند. مریم، دانشجوی روانشناسی که ۲۱ سال دارد، از تجربه سعی بین صفا و مروه میگوید: در کتابها خوانده بودیم که هاجر برای آب چطور دوید، اما وقتی خودت در آن فضا قرار میگیری، معنای اضطرار را میفهمی. ما در زندگی دانشجویی مدام برای نمره، مقاله و آینده میدویم، اما حج به من یاد داد که این دویدنها باید مقصدی داشته باشد.
وی درباره عید قربان میگوید: برای ما که در عصر انتخابهای متعدد زندگی میکنیم، عید قربان یعنی یاد گرفتن اینکه چطور از بین هزاران خواسته، خواستِ خدا را انتخاب کنیم. این بزرگترین چالش برای یک جوان دهه هشتادی است.
یکی از جذابیتهای حج دانشجویی امسال، ترکیب سنت و مدرنیته است. دانشجویانی که در طول سال با دغدغههایی نظیر هوش مصنوعی، ارزهای دیجیتال و بازیهای کامپیوتری سر و کار دارند، حالا در سادهترین لباس ممکن (احرام)، در پیوند با ریشههای تاریخی و اعتقادی خود هستند.
محمد، دانشجوی مهندسی پزشکی، میگوید: خیلیها فکر میکنند نسل ما از معنویت فاصله گرفته، اما حقیقت این است که ما فقط زبان مستقیم را ترجیح میدهیم. در حج، هیچ واسطهای نیست. در منا و عرفات، همه ما یکی هستیم؛ بدون برند کفش و لباس، بدون مدل گوشی. این همان سادگی گمشدهای است که نسل ما به شدت به آن نیاز دارد.
این دانشجویان حالا نه فقط مهندس، پزشک یا معلمِ فردا، که ابراهیمهای جوانی هستند که در قربانگاه جوانی، راه زیستن برای خدای خویش را یافتهاند.
منبع: فارس