باشگاه خبرنگاران جوان،ایلیا محمدی- هائیتی که با لقب «گرنادیرها» شناخته می‌شود، یکی از احساسی‌ترین تیم‌های فوتبال منطقه کارائیب است؛ تیمی که همیشه با شور، انرژی و جنگندگی وارد زمین می‌شود.

هائیتی در جام جهانی ۲۰۲۶ در گروه C با برزیل، مراکش و اسکاتلند هم‌گروه شده و بعد از ۵۲ سال دوباره به بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان برگشته است.

این تیم با عملکرد خوب در مرحله انتخابی کونکاکاف و عبور از رقبای سرسخت، توانست سهمیه جام جهانی را به دست بیاورد؛ اتفاقی که برای مردم هائیتی فقط یک موفقیت فوتبالی نبود و حال‌وهوای خاصی به کشور داد. بهترین و تنها حضور قبلی هائیتی در جام جهانی به سال ۱۹۷۴ برمی‌گردد؛ جایی که این تیم برای نخستین بار به جام جهانی رسید. هرچند هائیتی در همان مرحله گروهی حذف شد، اما حضورش در آن دوران برای فوتبال کارائیب اتفاقی تاریخی بود.

یکی از ماندگارترین لحظات تاریخ فوتبال هائیتی، گل امانوئل سانون مقابل ایتالیا در جام جهانی ۱۹۷۴ بود؛ گلی که رکورد گل نخوردن دینو زوف، دروازه‌بان افسانه‌ای ایتالیا را شکست و هنوز هم بزرگ‌ترین لحظه فوتبال این کشور محسوب می‌شود.

فوتبال هائیتی سال‌ها تحت تأثیر بحران‌های داخلی، مشکلات اقتصادی و زلزله‌های ویرانگر قرار داشته است. حتی در بعضی مسابقات انتخابی، این تیم مجبور شد بازی‌های خانگی‌اش را خارج از کشور برگزار کند، اما با وجود همه مشکلات توانست دوباره خودش را به جام جهانی برساند.

مهم‌ترین ستاره این نسل هائیتی، داکنز نازون است؛ مهاجمی که نقش مهمی در صعود تیم به جام جهانی داشت و یکی از شناخته‌شده‌ترین بازیکنان فوتبال این کشور محسوب می‌شود. در کنار او، بازیکنانی مثل ژان-ریکن بلگارد، دریک اتین و دنلی ژان ژاک از چهره‌های مهم تیم هستند.

فوتبال در هائیتی با موسیقی، خیابان و فرهنگ کارائیبی گره خورده است. در روز‌های بازی تیم ملی، خیابان‌ها پر از پرچم، موسیقی و جشن می‌شود. صعود دوباره هائیتی به جام جهانی بعد از ۵۲ سال، برای خیلی از مردم این کشور فقط یک اتفاق فوتبالی نبود؛ نمادی از امید و ادامه زندگی بود.

هائیتی شاید روی کاغذ جزو مدعیان نباشد، اما تیمی است که با قلبش بازی می‌کند؛ تیمی که از دل بحران‌ها بلند شده و حالا دوباره نامش را در جام جهانی می‌بیند.