باشگاه خبرنگاران جوان  - عبدالسلام بلوچ‌زاده  در مراسم پاسداشت زبان پارسی و گرامیداشت ابوالقاسم فردوسی با یاد شهدای وطن و مفاخر فرهنگی ایران، اظهار کرد: ایران در طول تاریخ زخم‌ها و فراز و نشیب‌های فراوانی را تجربه کرده اما با این وجود فرهنگ، زبان و هویت ایرانی همچنان پایدار و ماندگار باقی مانده است.

وی با گرامیداشت یاد چهره‌های فرهنگی و ادبی کشور از جمله زنده‌یاد دکتر جلال خالقی‌مطلق و عبدالمجید ارفعی افزود: خدمات این بزرگان در حوزه فرهنگ و ادب فارسی ماندگار و ارزشمند است.

مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان با اشاره به جایگاه شاهنامه در فرهنگ ایرانی گفت: شاهنامه فردوسی به عنوان بزرگ‌ترین اثر حماسی زبان فارسی، پس از گذشت بیش از هزار سال همچنان طراوت و تازگی خود را حفظ کرده و رنگ کهنگی به خود نگرفته و همواره مورد توجه پژوهشگران ایرانی و خارجی به عنوان یک موضوع جذاب قرار داشته است.

وی ادامه داد: هر سال تحقیقات و آثار تازه‌ای درباره شاهنامه منتشر می‌شود و پژوهشگران غیرایرانی نیز سهم قابل توجهی در این حوزه دارند؛ موضوعی که نشان‌دهنده اهمیت جهانی این اثر ماندگار ادبی است.

بلوچ‌زاده پژوهشگران خارجی فعال در حوزه زبان و ادبیات فارسی را به ۲ گروه تقسیم کرد و گفت: گروه نخست افرادی هستند که بدون تحصیلات رسمی دانشگاهی اما از روی علاقه شخصی و به صورت خودآموز به مطالعه زبان و ادبیات فارسی روی آورده‌اند و آثار شاخصی نیز ارائه کرده‌اند؛ گروه دوم نیز پژوهشگرانی هستند که به صورت تخصصی و آکادمیک در رشته زبان و ادبیات فارسی تحصیل کرده و تحقیقات ارزشمندی در این حوزه انجام داده‌اند.

وی افزود: مطالعه آثار و ترجمه‌های پژوهشگران خارجی می‌تواند نگاه‌های تازه‌ای در حوزه شاهنامه‌پژوهی ایجاد کند و زمینه آشنایی با روش‌ها و متدولوژی‌های جدید تحقیق را فراهم آورد.

مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان با اشاره به انتشار ۲ اثر جدید در حوزه شاهنامه‌پژوهی در سال ۱۴۰۳ توسط غیر ایرانیان بیان کرد: کتاب «هشت جستار درباره شاهنامه» با ترجمه دکتر مسعود جعفری و انتشار نشر نیلوفر، همراه با مقدمه انتقادی محمدجعفر آیدنلو منتشر شده است.

وی ادامه داد: اثر دیگر با عنوان «از کتبی تا شفاهی» نوشته یک پژوهشگر ژاپنی است که با ترجمه دکتر حسن آبادی، استاد دانشگاه سیستان و بلوچستان، منتشر شده و از تازه‌ترین آثار ترجمه شده در این حوزه به شمار می‌رود

بلوچ‌زاده تصریح کرد: وجه مشترک این ۲ اثر، پرداختن به یکی از مهم‌ترین مباحث شاهنامه‌پژوهی یعنی بررسی منابع فردوسی و این پرسش اساسی است که منابع مورد استفاده در سرایش شاهنامه تا چه اندازه کتبی و تا چه اندازه شفاهی بوده‌اند.

وی خاطرنشان کرد: توجه پژوهشگران داخلی و خارجی به شاهنامه نشان‌دهنده ظرفیت عظیم فرهنگی و ادبی این اثر بزرگ ایرانی است و استمرار چنین پژوهش‌هایی می‌تواند به شناخت عمیق‌تر زبان، فرهنگ و هویت ایرانی کمک کند.

منبع فرهنگ و ارشاد اسلامی