باشگاه خبرنگاران جوان - آوی اشکنازی، گزارشگر امور نظامی روزنامه معاریو، اظهار کرد که «تاریخ در حال تکرار است». او به رویداد‌های جنگ دوم لبنان در سال ۲۰۰۶ اشاره کرد؛ جنگی که پس از حمله به یک گشتی ارتش اسرائیل در نزدیکی «حنیتا» و «زرعیت» آغاز شد که طی آن چند سرباز کشته و تعدادی دیگر اسیر شدند و این جنگ ۳۴ روز به طول انجامید.

او اشاره کرد که آن جنگ با چیزی پایان یافت که در اسرائیل به‌عنوان یک نتیجه «مساوی» تعبیر شد، و این مساوی به‌عنوان یک شکست سیاسی و نظامی تفسیر گردید.

او یادآور شد که بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم اشغالگر که آن زمان در صفوف اپوزیسیون بود، کارزار فشاری را هدایت کرد که به تشکیل یک کمیته تحقیق انجامید و نهایتاً به استعفای رئیس ستاد ارتش منجر شد.

اشکنازی گفت که آمریکا بار دیگر موفق شد آتش‌بس در لبنان را تحمیل کند؛ امری که به معنای خروج اسرائیل از نبرد بدون کسب دستاورد سیاسی مؤثر برای تغییر واقعیت میدانی است.

او گفت: جنگ را با عملیاتی که «غرش شیران» نامیده می‌شود، آغاز کردیم که ممکن است با «میوی گربه‌ها» پایان یابد.

او از قول افسران و سربازان ارتش نقل کرد که حالتی گسترده از ناامیدی نسبت به عملکرد سطح سیاسی وجود دارد و هشدار داد که توقف عملیات در شرایط فعلی می‌تواند طی چند ماه به دور جدیدی از درگیری منجر شود.

او همچنین ادعا کرد که برآورد‌های داخلی در ارتش حاکی از آن است که پیش از اعمال محدودیت‌های آمریکا بر عملیات نظامی، «دستاوردهایی» در رویارویی با ایران و حزب‌الله حاصل شده بود.

او با بیان اینکه بزرگ‌ترین بهره‌بردار از روند کنونی مقابله، ایران است، به ادامه نفوذ ایران و توانایی آن برای مدیریت مذاکرات از موضع قدرت اشاره کرد.

او گفت: «اسرائیل و آمریکا می‌توانند هر اندازه بخواهند تصاویر گفت‌و‌گو‌های صلح میان سفیر یحییئل لایتر و سفیر لبنان در آمریکا، ندا حماده معوض را منتشر کنند. اما کسانی که تعیین خواهند کرد چه اتفاقی در لبنان رخ دهد و مرز‌های شمالی چگونه تثبیت شود، فرماندهان سپاه پاسداران در تهران هستند.»

او افزود: «اتکای اسرائیل به دونالد ترامپ، نتایج مورد انتظار را به همراه نیاورده است، زیرا میان منافع واشنگتن و تل‌آویو تفاوت وجود دارد.»

اشکنازی گفت: «نتایج این نبرد نارضایتی گسترده‌ای را در داخل اسرائیل به‌جا گذاشته؛ چه در میان ساکنان شهرک‌ها و چه در میان سربازان.» او این وضعیت را از دست رفتن «فرصت یک پیروزی بزرگ» دانست که به «یک مساوی سرد» تبدیل شد؛ مساوی‌ای که بزرگ‌ترین هزینه‌اش بر دوش ساکنان شمال اراضی اشغالی خواهد بود و آنها بار دیگر در خانه‌هایشان حتی بدون داشتن یک اتاق امن فراموش شده‌اند.