باشگاه خبرنگاران جوان - روزنامه «القدس العربی» با طرح این پرسش که آیا اگر رئیس جمهور آمریکا تغییر کند، شاهد سیاست عقلانی‌تر از سوی آمریکا خواهیم بود، نوشت: واقعیت غیرقابل انکار این است که شیوه ترامپ، نحوه سخن گفتن و بیان افکارش، صراحت لهجه و تحقیر سازمان‌های جهانی و حقوقی بین‌المللی و حتی نهاد‌های داخلی آمریکا، منحصر به خود اوست. آنچه ما از ترامپ در محافل رسمی دیده‌ایم از قبیل به کار بردن الفاظ رکیک و نیز اهانت به دیگر روسای جمهور را از بایدن یا اوباما یا هر رئیس جمهور قبلی دیگری ندیده‌ایم.

با این حال از تاریخ آکنده از جنگ‌های بیهوده، کودتا‌ها و ایجاد هرج و مرج دولت‌های آمریکا که هیچ قاره‌ای از آنها مصون نبوده است نیز نمی‌توان به راحتی عبور کرد. تاریخ آمریکا مملو از مداخلات نظامی و سیاسی در دیگر کشورهاست. آمریکا داستان طولانی از به سیطره درآوردن جهان دارد و سیاستمداران آن در قدرت نمایی درنگ نکرده‌اند.

اعتیاد آمریکا به جنگ/ آمریکا هزینه جنگ را نمی‌پردازد

«استفان والت» استاد دانشگاه هاروارد در یکی از مقالاتش از این رفتار به عنوان اعتیاد به جنگ نام برده است و اینکه آمریکا نمی‌تواند اعتیادش را ترک کند. از این رو هر رئیس جمهوری با وجود اینکه در ابتدای حکومتش مدعی می‌شود که دوره صلح خواهد بود، اما جنگ افروزی می‌کند.

اختلاف اساسی آمریکا با دیگر کشور‌ها به سبب این است که هزینه جنگ افروزی را نمی‌پردازد و این به علت سیطره واشنگتن بر اقتصاد جهانی است و این وضعیت سبب می‌شود که روسای جمهور آمریکا، متحدانشان را در قبال تصمیم به جنگ متردد و ضعیف بنامند. واقعیت این است که بار این جنگ‌ها در وهله اول بر دوش دیگر کشورهاست. آمریکا به علت موقعیت و نیز سلطه مالی و نیز شکوفا شدن صنعت نظامی در حاشیه امن به سر خواهد برد.

نقش مشاوران در جنگ افروزی ترامپ

تحلیگران و ناظران امور با اشاره به سیاست‌های داخلی و خارجی ترامپ از افرادی نام بردند که سهم بسزایی در تصمیمات این رئیس جمهور جنگ طلب دارند.

القدس العربی افزود: اگر حمایت کارشناسان سیاست خارجی و امنیتی آمریکا نبود، ترامپ دست به اقدام در ونزوئلا و نیز ایران نمی‌زد.

سئوال اینجاست که آیا واقع بینانه است که همه امور بر گردن ترامپ انداخته شود؟ اینکه رسانه‌های آمریکایی و بین‌المللی ترامپ را مسئول همه تصمیمات می‌دانند تکنیک قوچ قربانی در صورت شکست طرح‌های آمریکاست و اینکه اگر امور طبق برنامه پیش نرفت، اینگونه وانمود شود که اشتباه فردی یک رئیس جمهور خودسر بود که ارتباطی با دولت آمریکا ندارد.

در تیم نزدیک به ترامپ اسامی زیادی وجود دارند که تاثیرگذاری آنها از خود ترامپ کمتر نیست افرادی مانند «جرد کوشنر» دامادش و نیز «استیو ویتکاف» دوست ترامپ که نقش میانجی بین‌المللی ایفا می‌کنند و حامل پیام‌های عالی رتبه هستند. همچنین «پیت هگست» وزیر جنگ آمریکا که از جنگ‌های دینی به شدت خوشش می‌آید و به جنگ با ایران به مثابه جنگ صلیبی می‌نگرد.

علاوه بر این اسامی مهم، نام بارز دیگری که نقش محوری در سیاست خارجی ترامپ ایفا می‌کند و تاثیر زیادی بر تصمیم گیری آمریکا دارد، «مارکو روبیو» وزیر خارجه آمریکاست. روبیو نام جدیدی در عرصه سیاسی نیست و ۱۴ سال در مجلس سنا بوده است؛ اما نام وی در جریان حمله به ونزوئلا بر سر زبان‌ها افتاد که طی آن «نیکلاس مادورو» رئیس جمهور ونزوئلا ربوده شد تا این کشور آمریکایی لاتین رام آمریکا شود به ویژه که برای دهه‌ها خارج از سیطره آمریکا بود.

روبیو که اصالتا کوبایی است و خانواده او رنج زندگی در سایه کمونیست‌ها را تحمل کرده‌اند به شدت از رژیم‌های چپگرا به ویژه در آمریکای جنوبی تنفر دارد و خواهان سرنگونی و تغییر آنهاست. در واقع روبیو محرک اصلی رئیس جمهور آمریکا برای حمله به کاراکاس بود و همین سبب شد که به سر ترامپ بزند که در دیگر کشور‌ها مانند ایران و کوبا نیز این حمله را تکرار کند.

رابطه میان روبیو و ترامپ در حال حاضر بسیار عالی است به طوری که ترامپ گفته است که نام روبیو باید در تاریخ به عنوان بهترین وزیر خارجه آمریکا ماندگار شود. این توصیف در حالی است که در دوره نامزدی ترامپ در دوره اول ریاست جمهوری اش همین روبیو برای نامزدی جهوری خواهان با ترامپ رقابت می‌کرد و در آن زمان ترامپ را کلاهبردار می‌نامید و ترامپ نیز روبیو را کوتوله می‌خواند. هم اکنون این دو همگام شده و در موضوعاتی مانند مهاجران و جنگ اوکراین اتفاق نظر دارند.

در آینده نزدیک احتمالا روبیو و ونس وارد رقابت برای تصاحب پست ریاست جمهوری در انتخابات آینده ریاست جمهوری خواهند شد و از این رو در اظهارنظر‌ها محتاطانه عمل می‌کنند به ویژه روبیو که با بحران‌های بین المللی حساسی مانند جنگ ایران با احتیاط برخورد می‌کند. روبیو حامی تل آویو و جنگ علیه ایران است، اما اهتمامش به کشور‌های آمریکای جنوبی است و از تغییر وضعیت در کوبا مشابه ونزوئلا حمایت می‌کند.

القدس العربی در پایان آورده است: شاید روبیو مسئول مستقیم بحران ایران نباشد که ترامپ همه را در آن وارد کرده است؛ اما ترامپ به شدت از تجربه کاراکاس متاثر است که به تشویق روبیو انجام شد هر چند که ترامپ حساب تفاوت میان دو کشور را نکرده بود و اینکه شرایط ونزوئلا متفاوت از ایران است.