باشگاه خبرنگاران جوان - یکی از حوزه‌هایی که در این جنگ نشانه‌های روشنی از ضعف عملکرد آمریکا را آشکار کرده، عرصه پدافند هوایی ـ به‌ویژه پدافند ضدموشکی ـ است. شواهد میدانی نشان می‌دهد که برخی پایگاه‌های آمریکا در حاشیه خلیج فارس با وجود استقرار سامانه‌های پیشرفته، در برابر حملات آسیب‌پذیر بوده‌اند.

زمانی که زیرساخت‌های کلیدی مانند ایستگاه‌های ارتباط ماهواره‌ای، رادار‌های هشدار اولیه و اجزای حیاتی سامانه‌های پیشرفته‌ای همچون تاد (THAAD) و پاتریوت مورد اصابت قرار می‌گیرند، این مسئله صرفاً یک رخداد تاکتیکی نیست، بلکه حامل یک «سیگنال راهبردی» برای رقباست؛ سیگنالی مبنی بر اینکه کارآمدی سامانه‌های دفاع موشکی آمریکا ـ به‌خلاف تصویر ارائه‌شده ـ ممکن است با محدودیت‌هایی مواجه باشد.

در همین چارچوب، گزارش‌هایی نیز از سوی منابع اسرائیلی منتشر شده است که نشان می‌دهد یک‌سوم از ذخایر موشکی سامانه تاد مصرف شده است و تعدادی از رادار‌های پیشرفته در منطقه آسیب دیده یا از مدار خارج شده‌اند، به‌گونه‌ای که ایالات متحده ناگزیر شده است برای جبران این خلأ، برخی تجهیزات راداری را از سایر مناطق ـ از جمله شرق آسیا ـ به منطقه منتقل کند.

این جابه‌جایی‌ها خود پیامد‌های مهمی به‌دنبال دارد، انتقال سامانه‌ها از مناطقی مانند کره جنوبی، به‌طور بالقوه سطح بازدارندگی آن کشور در برابر تهدیدات پیرامونی را ـ اعم از کره شمالی یا حتی رقابت‌های گسترده‌تر منطقه‌ای ـ تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، به‌عبارت دیگر، بازتوزیع منابع دفاعی آمریکا در یک جبهه، می‌تواند به تضعیف نسبی پوشش دفاعی در جبهه‌های دیگر منجر شود.

نکته مهم‌تر، مسئله «زمان بازیابی» این ظرفیت‌هاست، بازسازی یا جایگزینی سامانه‌های پیشرفته راداری و موشکی ـ با توجه به پیچیدگی فنی و هزینه‌های بالا ـ فرآیندی زمان‌بر است و می‌تواند چندین سال به‌طول بینجامد، این شکاف زمانی، به‌ویژه در مواجهه با قدرت‌هایی مانند چین، می‌تواند چالش‌های معناداری برای آمریکا ایجاد کند.

در مجموع، این تحولات نه‌تنها تصویر برتری مطلق پدافندی آمریکا را با تردید مواجه می‌کند، بلکه پیام روشنی به رقبای راهبردی این کشور مخابره می‌سازد، این پیام می‌تواند در بازنگری محاسبات نظامی آنها نقش‌آفرین باشد و در بلندمدت، به شکل‌گیری چالش‌های جدی‌تری برای موقعیت نظامی آمریکا در سطح جهانی منجر شود.