پیکر سیاوش صفرینژاد در باغمزار مشاهیر فارس آرام گرفت
پیکر سیاوش صفرینژاد هنرمند تئاتر فارس در «باغمزار مشاهیر و مفاخر فارس» آرام گرفت.
باشگاه خبرنگاران جوان - آخرین خوان سیاوش، حماسی شد. در سومین روز از نوروز ۱۴۰۵ و در حالی که دقایقی از ساعت ۹ صبح گذشته بود، آخرین پرده از نمایش سیاوش (صفری نژاد) در محل سرسرای بیرونی تالار حافظ شیراز آغاز شد.
تابوتی نقره فام با تزئیناتی مجلل و پرشکوه بر شانههای شاعران صحنه و صدا میخرامید و با سورناخوانی فیروزه فیلی بر سنگهای سرد و بهت زده گذر حافظ جلوس کرد.
این آغاز آئین بدرقه سفر ابدی سیاوش صحنههای نمایش بود. مجری با لحنی حزن انگیز و با سرایش اشعاری با مسمّا، جار میزند: که استاد دکتر سیاوش صفری نژاد هنرمند بامرام و معرفت شیرازی رخت سفر بسته است و نشان قدمش ناتمام مانده است.
او میگوید: چهره ماندگار هنر ایران و دارنده نشان درجه یک هنری فرهنگ و ادب و هنر ایران، آرامش ابدی را برگزیده است و بند کفش خود را به انگشت فراغت گشوده است تا لختی بیاساید و آماده پانتومیم بازی در محضر حی لایموت شود.
در معیت چهرههای خوش نام و نما و نیام صحنه ایران همچون استاد رحیم هودی و استاد اصغر همت و در سایه بی شمار هنروران و فرهنگ دوستان شیرازی، تلاوت قرآن و دعا و نماز وفاتحه بدرقه راهش میشود و بر دستان یاران مهربانش روانه باغ مزار مشاهیر شیراز میشود تا نشان درجه یک صحنه گردانی تالار ابدی نیز نصیبش شود.
گرچه اصغر همت در مدح شان و شوکت آموزشی او و تربیت نسل جوان تئاتر شیراز سخن گفت و از امید سرائید که ایران ما این روزها سخت محتاج اوست، همان امید که سیاوش صفری نژاد در گفتوگو با فارس گفته بود «کسی که بازیگر است ناامید نمیشود»؛ و محمد علی چوبینی رئیس سازمان فرهنگی و اجتماعی شهرداری شیراز به نمایندگی از شهردار شیراز از آمادگی باغ موزه مشاهیر شیراز در استقبال شایسته از سیاوش صفری نژاد خبر داد.
تلاشهای مدام جمشید رضایی معاون فرهنگی و امور رسانهای اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی فارس که به نمایندگی از مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی فارس میزبان این آئین سوگوارانه بود، و همکارانش درخور تحسین بود و برنامهای بی حاشیه، وزین، ساده و صمیمی اجرا شد و مورد استقبال حاضرین قرار گرفت.
سیاوش صفری نژاد متولد سال ۱۳۴۱ در شیراز، پس از درخشش به عنوان بازیگر تئاتر و پانتومیم کار حرفهای در جشنوارههای ملی و بین المللی و کسب آبرو و افتخار برای ایران و فارس و شیراز، در اولین روزهای نوروز سال ۱۴۰۵ هجری شمسی به علت بیماری سرطان صحنه زندگی را بدرود گفت و سفر ابدی خود را آغاز کرد.
