سی و شس، سی و هفت، روزها همینطوری دارن میگذرن، من و دو تا خواهرام کارمون اینترنتی بود، نویسندگی محتوا میکردم برای شرکتای مختلف ایرانی. الان در این لحظه سی و شش روزه که کار نکردیم، کار ما روزانه بود، حقوقم ۵ تومنش مونده دست کارفرما نمیده، کسی رو نداریم قرض بگیریم، پدر هم نداریم،‌ در داخل یخچال نصف قالب پنیر مونده، شکر و دو تا نون لواش، امروز مامانم گفت نونمون داره تموم میشه...
یه همزن داشتیم اولای جنگ فروختیم ۷ تومن،، دیگه چیزی که گرون باشه نداریم، شارژم ایرانسله ۵ گیگ مونده و دیگه ارتباطم قطع میشه، میومدم کامنت میخوندم اینجا... بمب بزنه مهم نیست، بمونین مهم نیست، برین مهم نیست تا وقتی که آدمای زیادی هستن که درگیر نون شب هستن دیگه هیچی برام مهم نیست، دنیا به ما یه زندگی بدهکاره. از پنجره بیرون رو نگاه میکنم مردم خرید کردن، شیرینی میخرن، یکی غذا سفارش میده، حتی پفک دست یه بچه میبینم دلم میخواد... ببخشین اگر ناراحتی توی پیامم بود امیدوارم شب بشه این صبح💔

سازمان ملل یک سازمان تروریستی هست

شورا هم گفت: چشم، به آمریکا میگیم دیگه نزنه!

کی داره به کی نامه می نویسه!